De waanzin

haar hoofd, opnieuw

en nog een keer

en nog een keer

gevoelloos

bonkt 

slaat
stompt

de waanzin door zijn vuisten

de roep van zijn naam verstomd

gekromd

haar geliefkoosd lichaam
verfrommeld op de vloer
van hun 

dansende stappen

bloedende 

tanden
wankelen
in de verslagen mond
die het geheim niet mocht ontwaren

langs komt de tijd
vervult met wrange troost van pijn vastgeklemd

aan de spalk
voor een toekomstige
stralende 

lach.

Karin Lachmising