Clark Accord, afscheid nemen bestaat niet....

'Had ik het hoofdstuk geschreven, dan had ik hem pratend, dansend en lachend op het toneel laten verschijnen, de stem met rollende r mijn oren laten kriebelen en uitgestrekte handen die een brasa konden geven, maar, het was zijn boek.'

Zo stapte ik op een regenachtige donderdagavond de singineti in, een hoofdstuk van Clark's boek, alsof ik plotseling op een bladzijde was beland die ik niet helemaal begreep. Een boek van Clark Accord, waarin een toneel was geschapen voor Clark zonder dat ik hem kon zien. Ik moest de woorden zeggen die ik nog niet geoefend had en die mij al even vreemd terug aanstaarden terwijl de zang mij droeg naar een nieuwe dimensie van Clark. De onbekende woorden van dit hoofdstuk, vermomd in hun warme klank , die mij en allen die deel van dit toneel waren omringde. Nee afscheid nemen bestaat niet... afscheid nemen van jou, Clark, bestaat niet.... I see you when I get there.