www.parbode.com

Essay

Parbode Opinie Magazine

Monday, 31 December 2012

Schrijver en publicist Karin Lachmising opereert in het maatschappelijk middenveld als ‘communicatiestrateeg met een filosofische inslag’ Accepteren en aanpassen ‘Voorlopig kunnen we niet weg’. Niemand van ons had kunnen bedenken dat dit de boodschap zou zijn op de tweede dag van onze training. De wind trok aan, zware regenbuien en misschien ook wel vloed, Jamaica stond onder ‘storm watch’. Zeven mensen die nog maar net een dag eerder met elkaar kennis hadden gemaakt, zouden vijf dagen lang gedwongen aan elkaar overgeleverd zijn. In het solide, uit steen opgetrokken massief gebouw in de Blue Mountains regio, waar de Jablum-koffie wordt verbouwd, veranderde de heerlijk geurende omgeving in rap tempo tot een mistige beklemmende gevangenis waarin alles, dat een dag tevoren nog mogelijk was, door orkaan Sandy onmogelijk werd gemaakt. Wat een training over ontwikkelingscommunicatie in een veranderende omgeving zou worden, samen met rurale gemeenschappen, werd een regelrechte confrontatie met hoe wij zelf met veranderende omstandigheden omgaan. De slogan die een week later op een bijeenkomst in Kingston werd geprojecteerd, werd tijdens de storm Sandy werkelijkheid. ‘Climate change, we have to change’. Voor natuurvolken een normaal gegeven, maar voor de stadsmens blijkt aanpassen aan veranderende omstandigheden een complex gegeven te zijn. De eerste dagen probeer je nog te doen wat gepland staat maar na een paar uur, met een heen en weer bengelende lamp veranderde elke volgende stap met de toename van de windkracht. Wat er van al die dagen terecht zou komen, wist ik niet. Wel wist ik dat ik mij niet kon verzetten en dat aanpassing een soort tweede natuur werd waarop ik me liet varen, zoals ik ook gewend was te zien als ik in onze eigen binnenlanden was. In één keer leek ook alles langzamer te gaan. Prioriteiten verschoven in denken en handelen, niet alleen bij mij, van het vreemde vaste Zuid-Amerikaanse continent, maar ook bij de andere deelnemers uit Jamaica, Turks en Caicos eilanden en uit de kleine gemeenschap van Blue Mountains en Portland beach. Ik had niet veel met deze groep gemeen, althans daarop leek het. Geen orkanen, geen tornado’s of aardverschuivingen, geen taal noch eetgewoonten. Maar toch werd al heel snel duidelijk dat aanpassing aan wat er veranderde in deze dagen, ons bracht tot een gezamenlijk handelen en bewust omgaan met verandering. Climate change vraagt dat ook van ons. Maar met hoevelen accepteren we dat er werkelijk iets aan onze omgeving verandert dat ons tot gezamenlijk handelen moet aanzetten? De hitte in september en oktober bracht ons tot het 24 uur draaien van de airconditioning. Acceptatie van wat er verandert, blijft op vele fronten uit en lijkt meer op het oplossen van de gevolgen, zoals de bulldozer die een dag na Sandy de weg door de bergen vrijmaakte. Bescherming en overleving Op veel veranderingen reageren wij inderdaad wel positief, zonder dat we er bij stil staan dat we ons hebben aangepast. De straten van Suriname zijn keurig geasfalteerd, dus rijden we harder. Er zijn stoepen in het uitgangscentrum aangelegd, dus durven we weer met hakken over straat te lopen. Niet ‘sms’en’ maar even ‘whatsappen’ en zonder telefoon op zak is bijna al ondenkbaar geworden. Beelden vernieuwen zich voor onze ogen en we raken er aan gewend. Aanpassing aan veranderende consumptiegoederen blijkt niet zo moeilijk te zijn. Maar passen we ons ook zo gemakkelijk aan als het om de natuur gaat, als we moeten zoeken naar de balans van ontwikkeling, bescherming en overleving. Een week na Sandy zat ik aan bij de stakeholders meeting in Jamaica, over ‘klimaatverandering en rampenmanagement’ met de slogan ‘Climate change, we have to change’. Voor gemeenschappen die dicht bij de natuur leven, is deze aanbeveling overbodig. Natuurvolken passen zich automatisch aan omdat hun dagelijks leven direct afhankelijk is van hun omgeving. De waarde die zij om die reden hechten aan de natuur lijkt bij de stadse mens niet aanwezig. In een snel veranderende samenleving met zoveel keuzes blijken we losgeraakt te zijn van waarvan we daadwerkelijk afhankelijk zijn, onze voedselbron, onze zuurstofbron. De beelden waar alles vandaan komt dat ons leven in stand houdt, zijn zoekgeraakt in ons streven naar meer en beter. Aanpassing lijkt apathisch, non actief, volgzaam en zou misschien het idee wekken dat we zelf niet meer in control zijn. Dat we ons eigen leven op een andere manier vorm kunnen geven, blijkt te zijn vergeten. De levensscholen van Griekse filosofen, zoals Socrates en Plato, zouden in deze tijd goed van pas komen. Nadenken over je rol als mens op aarde in relatie met de natuur en haar ontwikkeling en van daaruit een levensmissie bepalen die wat meer in balans is met onze omgeving? Wat je niet direct ziet, is blijkbaar moeilijker te accepteren. Wie geen ijsschots ziet smelten, zal zich niet zo druk maken over de verwarmde oceaan. Dat de storm daardoor heftiger raast, rivieren dreigen over te stromen, de aarde zich onder ons roert... ‘Ach dat zeggen ze al jaren’, is een veel gebezigde tegenwerping, ‘maar zie, we leven nog steeds toch, zo’n vaart zal het niet lopen, ach die ene graad warmer, over hoeveel jaar is dat niet?’ Die ‘ene graad’ is moeilijk te waarderen en het verloop ervan ook niet. Inheemsen hebben zo hun eigen methoden om één graad te bepalen. Ze zien het in de dieren die niet meer verschijnen op bekende plekken, of begroeiing die zich anders ontwikkelt. Wachten Maar accepteren en niet veranderen legt nog geen zoden aan de dijk, of kunnen we toekijken op een overstromende rivier zonder buffers van zandzakken? Jamaica kon in die dagen niet meer op Suriname lijken dan wat ik me had voorgesteld. Terwijl Sandy over het eiland raasde en op zoek ging naar haar volgende slachtoffers op Cuba en Haïti, liepen mensen gelaten rond. ‘Ja, straks zal er een bulldozer komen. Dan wordt de weg vrij gemaakt. Meestal gaat dat zo’, vertelde het pensionmanager. ‘We moeten wachten’. Ik heb het vaak gehoord als ik weer eens wat wou oppakken of veranderen: ‘accepteer toch dat het zo is’. Sinds wanneer is acceptatie iets lijdzaams geworden? De dood accepteren is immers ook aanpassen aan de omstandigheden, ziek zijn of verlaten worden, vergt ook een andere houding en geen slachtofferschap als een handige beschermende deken waar je niet onder vandaan hoeft te kruipen. Soms gaat iets echt niet vanzelf, maar wanneer gaat acceptatie dan in handelen over? Zit het woord apathisch ook in accepteren opgesloten? Als ik in het binnenland ben, denk ik daar vaak over na. Dat inheemsen iets apathisch over zich heen zouden hebben, lijkt me erg kortzichtig bedacht. Wat ik zie, is adaptatie. Het veranderen naar de omstandigheden, aanpassen omdat je het accepteert. In de gehele discussie over climate change speelt dit laatste vooral. Dat we niet mogen en kunnen toekijken hoe warm het wordt, of hoeveel het regent, of hoe onstuimig orkanen zich nu ontwikkelen. Daar waar er grote bedragen en belangen bij komen kijken, is het misschien nog voor te stellen dat veranderingen niet gewenst zijn. Maar ook de ‘kleine man’ laat de verandering aan hem voorbijgaan. Het lijkt een ver-vanmijn- bed-show om te bedenken dat ijsbergen iets aan het weer in Suriname zouden veranderen. De vorige minister van ROGB riep zelfs verontwaardigd: ‘Waarom zouden wij geen industrieën bouwen en onze bossen kappen. Immers zij daar (de rijke industrielanden) hebben dat toch ook al die jaren gedaan. En waarom zouden wij ook niet eens het grote geld mogen verdienen?’ Dat de verwarmde aarde werkelijk een moeilijkere plek wordt om te overleven, dat droogte en overstromingen onze voedselveiligheid in gevaar brengen, is misschien niet denkbaar als we de fris geplukte groenten of handig in cellofaan verpakte goederen uit de winkel halen. Verwrongen relatie Ontwikkeling, acceptatie, aanpassen, slachtofferschap vormt een rijtje van woorden dat in onze Surinaamse samenleving in deze periode veel van ons vergt. Het nieuwe jaar zal vooral van ons vragen om te veranderen. Maar nog meer zal het gaan om het accepteren dat verandering van ons leven zoals we dat hebben gekend de afgelopen jaren, nodig is. Het is net als een verwrongen relatie die beklemt. Tot het moment dat je nog denkt dat wat je voelt en ziet niet werkelijk fout is, kan je er nog mee leven. Maar op het moment dat je accepteert dat het werkelijk fout gaat, volgt de weg van aanpassing en daarmee een verandering. De waarde die we hechten aan wat ons leven kan verbeteren, zal zich in de komende tijd steeds meer laten zien. Het zal onze beslissingen kunnen beïnvloeden of we ons huis nog in het uiterste noorden neerzetten, of dat we een restaurant aan de oever van de Commewijnerivier zullen bouwen. Ons aanpassen aan veranderende omstandigheden is niet zo complex als het lijkt. Het start met het besef over wat ons leven voortbeweegt. De scholen van Plato en Socrates liggen misschien wel binnen handbereik, aan de oevers van onze rivieren en in de bossen van het binnenland. Een mooi bezoek voor het begin van het nieuwe jaar.

http://parbode.com/index.php?option=com_content&task=view&id=4175&Itemid=4 PARBODE MAGAZINE November 2012 Essay

Written by Karin Lachmising

Wednesday, 31 October 2012

Schrijver en publicist Karin Lachmising opereert in het maatschappelijk middenveld als ‘communicatiestrateeg met een filosofische inslag’ Liever geen opwaaiend Monroe-jurkje ‘Wat een vrijheid, wat een rust’, zei hij. Zelfs in Suriname kan je zo’n moment moeilijk vinden toch? Mijn srananmati en ik stonden op de in nevel gehulde dijk, ingepakt in warme sweaters met capuchons op. Een wonderlijk gevoel voor ons, komend uit een land waar je binnen een half uur van de stad al kan genieten van de stilte aan de rivier. Het moest vast door het vakantiegevoel zijn ingegeven, versterkt door het bootje waarmee we ons van het stadse decor moesten roeien naar de feestplek midden in Hollands boerenlandschap. We hadden na een lange slingerweg de auto moeten parkeren bij de koeien en vervolgens, zonder dat er enig mens in de weidse omgeving in zicht was, bij het slootje een boot genomen. Geen verlichting, noch de dirigerende stem van de TomTom-navigator en ook geen timetable met gekleurde blokjes van reistijden. Slechts roeispanen waarmee we onszelf naar de overkant konden begeven. Een verademing in een land waar alles, tot benauwends toe, tot in de puntjes geregeld is. Goed beschouwd hebben we een grote verworvenheid in Suriname met onze losse structuren, zoals ongeplande busdiensten en het ontbreken van timetables en tomtoms. Toch loert het gevaar om de hoek, dat we dit soort regelgeving klakkeloos willen overnemen. Structuren willen toepassen van samenlevingen die van buitenaf bezien geolied lopen, maar waar ‘vrijheid’ langzaamaan andere vormen begint aan te nemen. Wanneer is de maat vol en tasten regels onze zo gekoesterde en verworven vrijheden aan? In Miami gaan home owners associations daarin aardig ver. Voor een nette overzichtelijke en ordelijke buurt, waarin een ieder vrij moet kunnen wonen, zijn drie palmen voor de deur verplicht gesteld. De maximale hoogte van het gras is in centimeters uitgedrukt en elk spatje op de witte postbus leidt tot een aanmaningsbrief in de bus. Of, als het opknappen te lang duurt, zelfs een fikse boete. Regelgeving in dienst van vrij en gelukkig wonen. Maar vervelend als je liever een bananenboom voor je deur hebt, dan een grijze stam met daarboven wat alledaagse zwierige bladeren, die je het idee geven van een opwaaiend Marilyn Monroe-jurkje in de vorm van groene rastavlechten. Vrijelijke interpretaties Ons Caribisch nonchalante gedrag wat regelgeving betreft, is echter niet zo vrij als we zouden denken. Waar zichtbare regels ontbreken, manifesteert zich een strenge cultuur van wat ‘hoort’ en ‘niet hoort’. Een web van ongeschreven regels, dat misschien wel benauwender is dan het westerse systeem van regelgeving. Grenzen die duidelijk vastliggen, waarbinnen je je vrijheid kan bepalen, zouden weleens minder dwingender zijn dan het constant aanlopen tegen vrijelijke interpretaties van wat ‘passend’ is of niet. Hetzij door fluisterende vingerwijzingen, hetzij door duidelijk tikken op de vingers. Tijdens een bezoek aan het Rijksmuseum in Amsterdam, kwam de vraag van mijn dochter waarom De Nachtwacht, het wereldberoemde zeventiende eeuwse schilderij van Rembrandt, zo bijzonder is. Bij het antwoord kwam het vrije ook weer aan de orde. Ik herhaalde de tekst die ik in het boek over meesterwerken al zo vaak had gelezen. ‘Met De Nachtwacht heeft Rembrandt alle conventies doorbroken die golden voor een groepsportret: de schutters poseren niet, maar zijn in actie. En ze staan niet netjes op een rij, maar zo door elkaar heen dat de schutters op de achtergrond niet goed herkenbaar zijn. Het schilderij is te vergelijken met een foto: wanneer de fotograaf een seconde later had afgeknipt, dan had de groep er heel anders uitgezien’. Vooral in de kunstwereld is het direct zichtbaar dat groei en ontwikkeling een drang naar vrijheid zijn. In de periode van de grootmeesters, waarbij het werk in de beginperiode vooral gedomineerd werd door de regelgeving van de kerk. Maar met het loskomen van de kerk, groeiden kunstenaars zoals Rembrandt uiteindelijk verder en ontwikkelden zich met een vrije penseel. Ultieme vrijheid Ook literatuur is een vorm van loskomen van regels. Woorden die de vrijheid opzoeken. Maar misschien hebben we regels wel verward met richtlijnen. Richtlijnen waarlangs we ons voortbewegen. Die we ook kunnen aanpassen aan tijd, plek en omstandigheden, zodat ze geen keurslijf worden. Het gevoel van ultieme vrijheid is blijkbaar pas echt te ervaren op het moment dat je merkt dat je zelf je eigen richting kan volgen. ‘Ach, dat is slechts spirituele bevlogenheid’, roepen velen. Elke maatschappij is het immers aan zichzelf verplicht om de mens te beschermen tegen willekeur en bandeloosheid, regels om onze vrijheid te beschermen. Iemand of iets, een land, een regering, een baas, ouders, waardoor wat we doen in goede banen geleid kan worden en we niet in totaal chaotische toestanden belanden. Zestig procent van de wereldbevolking beweegt zich volgens psycholoog en transpersoonlijke therapeut Kees Aaldijk op een niveau van basale emoties; de traditionele groep. Een groep gekenmerkt door het ontbreken van eigen inzichten en die zich vooral laat leiden door tradities en conventies met als gevolg een grote weerstand tegen afwijkende meningen. Een iets kleinere groep, 25 procent, zou zich iets verder in haar bewustzijn hebben ontwikkeld en bedient zich van een objectievere waarneming die leidt tot wetenschappelijk onderzoek en academisch denkniveau. Echter, ook deze groep laat zich vooral nog leiden door egoïsme en eigen inkleuring van het wereldbeeld door innerlijke overtuiging en conformisme. Lastig dus, want waar begint dan die openheid tussen mensen, bij het accepteren van andermans gedragingen en het geven van vrijheid aan elkaar? Bij slechts vijftien procent of misschien zelfs minder? In de uitvoeringen waarmee jeugdtheater On Stage het afgelopen seizoen afsloot, was het thema macht. Wie is de baas? was het stuk van de jongste groep kinderen. Het was een gecombineerde voorstelling van dans en video, die het gedrag van baas-zijn in beeld bracht. Op beeld gaven kinderen tussen zes en tien jaar hun mening over regels, over wat zij zouden doen als zij de baas waren. Regels maken en dus de baas zijn, was voor de meeste kinderen vooral een manier om eindelijk eens te kunnen doen wat je zelf wilt. Zoveel snoep eten als je wilt, niet of later naar school gaan, maar ook een beter land, de kans krijgen om eindelijk uit te voeren wat je altijd graag wou. Zoals een vrediger land, een schoner land. Maar ook vooral zelf kunnen beslissen om je eigen weg te gaan, doen wat je fijn vindt om te doen. Rare vraag Een jongetje van een jaar of zeven, met een heldere blik en vrolijke bruine krullen om het serieuze gezichtje, keek heel verwonderlijk op bij de vraag wat hij zou doen als hij baas van het land zou zijn. ‘Ik wil geen baas zijn’. Een land heeft ook geen baas nodig toch, gaf hij aan op een manier van ‘wat een rare vraag’. ‘Want we doen gewoon alles zelf en als een ieder dat voor zichzelf goed doet, dan gaat alles toch goed. Dan heb je geen baas nodig om dat allemaal te regelen’. Het hebben van een duidelijke visie, zoals deze jongen van het theaterstuk, en de missie die daarmee samenhangt, is misschien een beter uitgangspunt voor vrij zijn dan het vervatten van leven in ‘regels’. Kinderen staan in hun jonge jaren nog het dichtst bij het natuurlijke gevoel hoe en waar we heen moeten. Een sein voor ons volwassenen, dat regeltjes en structuren onze vrijheid vaker belemmeren dan beschermen. Misschien zou het goed zijn om wat vaker zelf te roeien, proberen zelf op een bestemming aan te komen. Wie de baas is, doet er dan niet zoveel toe. Maar wel hoe vrij de slag is waarmee we ons kunnen bewegen.

manus.. manus manuscript!

and with a mixture of music  I took up the 60 pages Dutch written poetry manuscript, work of almost a year in its final stage. While u2, bob marley, maroon 5, Dave Koz, Andrea Boccelli, Usher and more... sang and played their notes I went on rewriting, re-reading.. re-shuffeling, writing , polishing, vernishing. Some poem lines needed rephrasing, some ideas needed re-thinking and the line with my heart and the connection of land and people vibrated. Challenging myself. While doing this I only felt more inspiration, ideas flooded my mind and meanwhile something like a title came up, 'the ground i live upon'. The red line of nature and time developed in a seed for this title. I planted this title seed, for when the sun comes up again, the water is drawing back, the wind lays still. Then  I will know.  SIGH... :) SEND... off it went, after eight hours,  to my coach and editor. 'Manus' growing towards its final stage.

waterdruppels

.. er was het geluid van de piano
een snaar trilde zacht
druppels vielen
waterdruppels

mijn gezicht
zijn gezicht 
de stilte nat
waterdruppels

er was het geluid van een deur
die dicht viel
een hand die niet zwaaide
en over mijn gezicht
waterdruppels
alleen maar
waterdruppels

Poetry Manuscript in process... part one!

The writing process of a math student, oops...  sorry, again:
The writing process of a poetry writer.

This should be part 9, 10? But I just decided to skip all the other parts because  how the manuscript is developing I expect many many parts to come...

THE ASSIGNMENT
60 pages minimum. My last year of the 4 years during writing vocational school Paramaribo, finishing with a manuscript. I had to make a choice of my work, which meant the difficulty of choosing  a genre, most of them i produced so well in (also Q of the director of the school). The end of the year pieces were all different, the first year producing an essay, the second poetry, and the third year a playwright.

SO HOW TO CHOOSE
Which parameter should be the driver of this choice. Choices can only be made if they are equal. Was it an equal choice between the things i wrote: poetry, essay, playwright, children's stories, and short stories? Okay next step then...
What kind of writer am I? Which form to choose to use my inspiration, talent, words, ideas, technics , thoughts...  the best? Okay next step..
Do it...
It became  POETRY. Not because it was the best choice,it was just one of my ways in which my writing could move.. and movement is good, moving, energy flowing.

SYNOPSIS
I had to write a synopsis. This was a challenge, how to write a synopsis for poetry? Every poem stands on its own, it has no protaganist, no antagonist, no developing climax for a storyline.  So i decided it  should be the thought behind it all, the source, the unspoken words of  unseen people.  My editor, also teacher during the lessons in the second year, asked me to use the typical Surinamese background. As allways I found this hard to do, feeling so much more than being Surinamese and my feelings against the nature of labelling. Freedom was a big theme during the whole period of studying these three years, and so were the so many fixed concepts in people's minds. How free can you be? I searched to express a higher level of something beyond culture, ethnics, nationality, language. My theme developed more and more during my writing proccess: our place in nature, the source of living.

THE QUESTIONS
How to use this  theme in at least 60 poems? I encountered so much  daily information that not allways fitted into this theme but indeed things i would like to write upon. Challenge started, the game between confusion, inspiration, tumbling thoughts, feelings, wonderings, emotions, research.
How to find the creative sentences, words, forms to express the different angles of the theme. At the time I was in month 5 of the process it felt almost like a math task. and i can tell you. I don't like math at all!

I write, and re-write, and fit, and changed, and re-fit, calculate, cross out. I have no problem with the killing of darlings.. but finding new darlings sometimes seems like the voltzberg, a 570 m high blach granite rocket in our rainforest,  in the rainy season to climb (Must say i ended op 15 meter before   the top and this is only because i didn't believe the guide who said by every step.. it is easy.. not many meters to go.... )

The editor looked at the first part, and his comments were so welcome. It gave me a tool to re-view my words,  my writings, and especially the clearness of what i really wanted to say.

INSPIRATION
I found extra inspiration from the conference of the Caribbean women writes held in Suriname, 2012. I was part of the organization comittee. The meeting with all these writers, developing ideas for stage perfomence with art directors, actors and dancers, the fusion of different creative disciplines, a forum of creative people, talking about your work, about your process, discussing ideas, the out of the box thinking: it works!. Especially the connection with fellow caribbean writers and their work in who i find  the great bonding as i do with my south african writer friends. The feeling of understanding in the way how we express ourselves in these continents.

MANUSCRIPT IN PROGRESS
Finally in june I mailed the third part to the editor, and it was here i start to feel something as part one of a manucript in progress.  It looked to me like an impressive pile of papers,  80% of what has to become the manuscript and i am sure this will lead to an equal set of impressive comments and questions! How could we do without a critical editor? I discuss, refuse, agree, re-think or not. But the great part of this: It is the first audience, the insights of how my work is perceived and that is important for the writing process.

DISCIPLINE
Meanwhile the process of the last 20 % has begun. My first five pages just left the my pc without saving. I took a drink, refocussed, and moved on as if nothing happened. It seems deadlines work very well for me, a welcoming aspect to everything I do. So I am happy , finally I see a deadline: six weeks to go!  It gave me some perspective on my writing discipline: do short intensive periods work better than the long extended ones? And if so, do i have to change this?
Surely for now it gives me the positive stress of working with ‘more’ discipline.

I can tell you they are all right about talent and inspiration: It means nothing without discipline!!

Up to part two: changing emotions into a metaphor for the destruction and saving of our nature. I am thinking about the work of pythagoras, i feel very connected with his process of finding the formula  to make people understand.

June 23, KL.

The silent struggle of the Caribbean woman

Essay published in the Parbode, Opinion Magazine,
Suriname
Monthly magazine
Dutch written.
Topic:The silent struggle of the Caribbean women. This essay was  part of my presentation held at the conference of the Association of Caribbean Women Writers, held in Suriname, may 2012.
Next essay, brasa or hold, Parbode Magazine, july 2012!

De stille strijd van de Caribische vrouw

Written by Karin Lachmising

Tuesday, 01 May 2012

Schrijver en publicist Karin Lachmising opereert in het maatschappelijk middenveld als ‘communicatiestrateeg met een filosofische inslag’ Hongerstakingen en spandoekleuzen zijn geen geëigende middelen voor de Caribische vrouw om tegen onrecht op te komen, betoogt Karin Lachmising. Aan de vooravond van de dertiende conferentie van de Associatie van Vrouwelijke Caribische Schrijvers en Studenten (ACWWS) neemt zij de pen ter hand. “Wat men niet ziet, is de strijd die in stilte wordt gevoerd.” Nog voor mijn tienerjaren las ik alle verslagen van Amnesty International en kon ik nachten niet slapen van ongeloof over zoveel onrecht van mensen tegen mensen. Ik woonde toen nog in Nederland en was ervan overtuigd dat ik later, ‘als ik groot zou zijn’, iets zou doen dat te maken had met de strijd tegen onrecht en onderdrukking. Dat ik me zo begaan voelde met dit onderwerp kwam door mijn oma, die zich inzette voor het vrij krijgen van politieke gevangenen. Ze was een doortastende, zachte vrouw met warme ogen en grijs haar dat was opgestoken in een altijd warrig uitziende bol. Ze werkte voor Amnesty International. Dat betekende dat er vanuit verschillende uithoeken van de wereld de meest kleurrijke figuren bij haar over de vloer kwamen. Ex-politieke gevangenen uit Kenia, een Fosterparentskind uit Guatemala en vooral jonge Noord-Ierse mannen en vrouwen. Dwaas Sean was zo’n Ierse jongen. Hij was gevangen genomen door het Engelse leger om zijn vermeende banden met het verboden Ierse verzetsleger, de Irish Republican Army (IRA). Sean had zijn mond open gedaan, gedemonstreerd en was daarvoor gevangengenomen en mishandeld. Jaren later, toen ik in Suriname woonde, vroeg ik me af wat de invloed van onze leefomgeving is op de keuzes die we maken om uit onderdrukte posities te ontsnappen. Heeft elk grondgebied niet zijn eigen effectieve manier van strijd voeren? De Associatie van vrouwelijke Caribische schrijvers en studenten (ACWWS), houdt voor de dertiende maal haar conferentie, dit keer in Suriname. Een steeds terugkerend thema in panels en presentaties tijdens dit literaire evenement, is de onderdrukking van de vrouw, haar rechten en haar strijd tegen fysieke en verbale mishandeling. Met het woord strijd verschijnt er bijna automatisch een beeld van massabewegingen en spandoeken; vrouwen die in groten getale op straat gaan. In Argentinië werden zij de dwaze moeders genoemd, de Vereniging van Moeders van het Meiplein. Niet omdat zij dwaas waren. Het leek slechts dwaas om dertig jaar zwijgend met foto’s van hun vermiste kinderen over een plein te lopen, omdat de Argentijnse regering geen opheldering gaf over deze jonge mannen en vrouwen. Dit was hun kracht om een maatschappij te bewegen waarin van alles mis ging; hun manier om hun gevoel van onmacht te uiten, waardoor zij krachtiger werden en daarmee ook hun strijd. Theekransje Maar is de ‘De strijd strijden’ pas een daad tegen onderdrukking in de vorm van een zichtbare beweging op straat? Betekent het dat we actiegroepen moeten vormen om iets gedaan te krijgen, daders aan de schandpaal moeten nagelen, met borden met leuzen, megafoon in de hand, roepend op grote podia? Of zullen we in hongerstaking moeten gaan tegen onrecht? Of wordt dat dan net zo’n verhaal als dat van ex-minister Herrenberg, eens een eenzame hongerstaker onder de mamaboom. Over hem wordt verteld dat hij ‘s avonds zijn portie bami toegediend kreeg. Actiegroepen en petities in ons land hebben niet hetzelfde effect als in andere landen. Toch gebruiken we deze methoden, zonder ons af te vragen of het past bij onze samenleving. Vaak leiden ze juist de aandacht af, zijn ze zelfs een nog beter middel om niet te hoeven zien wat er werkelijk gaande is. Het onderwerp van protest wordt gebagatelliseerd, en daardoor ook de ernst ervan. Ik zie voor me hoe vrouwen zich met spandoeken verzamelen bij ons nieuwe vlaggenplein. Men zal er lachend langs rijden, of misschien opkijken, met een opmerking over die ene daar in korte broek en dan roepen: ‘hey schat, geef me je ping’, met op de achtergrond de tonen van een ingehuurde dj. Ik ken immers de start van de strijdvaardige verenigingen, waarvan bijeenkomsten uiteindelijk ontaarden in theekransjes, waar de bak loempia’s en ‘wie heeft deze heerlijke sambal gemaakt’ meer onderdeel van gesprek werden dan het edele doel waarvoor de beweging was opgericht. Koel Wie in Suriname woont en werkt, weet dat in de publieke opinie vormen van onrecht vaak weggehoond worden met misplaatste opmerkingen. Naar aanleiding van bijvoorbeeld nieuws over de zoveelste verkrachting, krijg je de meest verbazingwekkende, om niet te spreken van misselijkmakende discussies, gevoerd door zowel mannen als vrouwen. ‘Hmm, ze moet wel wat aankunnen hoor, als ze door drie van die grote penissen verkracht is.’ Ik kan me nog goed herinneren dat ik koud en stil in theater Thalia bij de film Rwanda zat, terwijl een rij voor mij in een lachsalvo uitbrak bij het beeld van een auto die niet vooruit kwam. De hoofdrolspeler in de film, die probeerde levens te redden, had niet door dat hij reed over duizenden lijken, Rwandese broeders in koelen bloede vermoord. Te gemakkelijk denkt men in Suriname dat het tij wel zal keren, maar men vergeet dat na een etmaal weer de oude waterstand is bereikt. Een strijd tegen onrecht moet daarom in deze tijd, hier op Surinaamse bodem misschien op een andere manier gevoerd worden. Sean was op zijn grondgebied bereid zijn leven te geven tegen onderdrukking. In het systeem van zijn land was dat de manier om gehoord te worden. Maar hier wonen vele stille vrouwen, die hun energie moeten verdelen tussen hun strijd om te overleven en hun strijd tegen het onrecht dat ervaren wordt. Woorden Die laatste wordt in stilte gevoerd. Want geeft het land, de omgeving waarin wij wonen, aan vrouwen wel genoeg mogelijkheden om op straat en in bewegingen actie te voeren? En voor wie voert zij die dan? Wordt zij er zelf sterker door, of juist kwetsbaar, omdat ze haar energie kwijtraakt door anderen te overtuigen van de ernst van het onrecht? Eintou Pearl Springer, een dichter wonend in Trinidad en Tobago, schreef in haar gedicht Dialogue with a Sister: ‘I can’t stand the fingers Pointed at me, exposing my private misery; the harsh reality that numbs me Caribische schrijfsters zoals Eintou Pearl Springer geven vrouwen in onderdrukte posities een stem. De stilte waarin vele vrouwen leven spreekt zich uit in haar woorden. Haar leed in woorden omzetten is misschien wel een van de sterkste middelen van de Caribische vrouw. Vele werken van schrijfsters, zoals ook Satyem van Ismene Krishnadath, beschrijven een combinatie van onderdrukking en fysiek geweld. Niet-fysieke onderdrukking en onrechtvaardigheid hullen zich vaak in stilte. Die onzichtbaarheid van dit onrecht is misschien wel de grootste onrechtvaardigheid. Vruchtbaar Op ons vruchtbare grondgebied is het planten van woorden wellicht doeltreffender dan ze te schreeuwen; geen spandoekleuzen, maar een stille strijd tegen het bagatelliseren van een onderwerp dat onterecht overwoekerd wordt door een oerwoud van ongeloof; ongeloof dat een mens in staat is een ander mens onrecht aan te doen. Het is daarom logisch dat een conferentie die zich volledig richt op het leven en het werk van de Caribische vrouw, in Suriname gehouden wordt. Vier dagen lang zal tijdens deze dertiende ACWWS conferentie een uitwisseling van en over Caribische schrijfsters plaatsvinden. Aandacht wordt gegeven aan hun thema’s. De stilte waarin zij vrijheid creëren wordt daardoor belicht, hier in Suriname, in een omgeving waar zoveel vrouwen hun eigen stille strijd voeren. Zonder dat de meeste mensen notie hadden van de daden van vrijheid die er zich afspeelden, was mijn oma’s huis het meest besproken huis in de omgeving. Wat zij creëerde aan haar grote mahoniehouten tafel, volledig bedekt met brieven en enveloppen met exotische postzegels, was een nieuw leven voor de eens onderdrukte mannen en vrouwen die zij vrij kreeg. Wanneer aan de ronde tafel van de conferentie de stille strijd van de Caribische vrouw besproken wordt, zal ik denken aan de mahoniehouten tafel van mijn oma, aan die vele postzegels en woorden die het mogelijk maakten dat wat in stilte tot stand kwam, uiteindelijk zichtbaar werd, gelijk de krachtige stille spandoeken van alle Caribische vrouwen die blijven schrijven. De dertiende ACWS-conferentie, ‘Women’s efforts, women’s lives’, zal gehouden worden van 8 tot en met 11 mei in Hotel Krasnapolsky.

http://parbode.com/index.php?option=com_content&task=view&id=3896&Itemid=8&ed=105

Overruled

agenda .. deadlines! telephone keeps on ringing and beeping,
Do I need to pick up the phone.. OVERRULED Says my INNERVOICE
I have to read the message.. OVERRULED says my INNERVOICE
Emergencies will stay emergencies, reaction or not and
well, the rest can wait or become an emergency or overruled deadline.
So what do i do with this sudden space.
..writing.. and that my friends. that is just life, completely overruled by writing.

Noorwegen, 22 juli 2011

"Het is het erkennen dat er een lugubere kant aan de mens vast zit, die in staat is daden te verrichten die leiden tot simpelweg vernietigen, fysiek en psychisch, van de ander in welke vorm dan ook. Uitbuiting, manipulatie, mishandeling, geestelijke beschadiging, moord, het doden van 90 jongeren, zoals in Noorwegen op vrijdag 22 juli jl. Zie, kijk en besef dat het bestaat, 90 mensen, 1 mens, dood of beschadiging...misschien zet dat besef aan tot handelen en het verdwijnen van de ruimte die nu gegeven wordt." Het is terecht dat Rudiger Safranski stelt: " In de 19e eeuw ontstaat bij sommige dichters en denkers een soort onrust over dat al te gevaarloze, al te optimistische beeld van de mens"

I was hit by this news,  hit again by the unexpected horror of  a nice face, a nice smile.

The poem I wrote in Dutch is called, suspected light/ het verdachte licht

Het verdachte licht.


In onzichtbaar zwart verschijnt hij onder ons.

Uit een lach van sterren

blinkt de kunst van het zicht dat ontnomen wordt.

In de schijn van de verdonkerde maan,

loopt hij in de schaduwkanten van het bestaan

Rokende loop van verdwazende dampen

om hem heen de aanname,

die de tijdelijke ontnuchtering voorkomt.

In het besef van het verdachte licht

redde zij haar ziel , van de beperktheid van vooruitgang

terwijl de zinloosheid van het kwaad een handdruk ontvangt

voor de ravage van de toekomst.

27/28 juli 2011

Kibii wi koni, Marcel Pinas, the event

foto readytex art gallery collectie 2011

Beeldend Kunstenaar Marcel Pinas bereidt voor, zijn overzichtstentoonstelling Kibii wi koni, the event.. een event vooraf aan het event. Wanneer alles nog stil is, geen woorden over wat het betekent en er geen gedachten ingeplant worden door het geroezemoes om je heen, kan je kijken en tot je nemen, kan je genieten van de ruimte en hoe die gevuld wordt, kan je voelen het werk van vele handen. Dat is nog voordat vele ogen de ruimte zullen aftasten terwijl handen het pootje van een goed gevuld glas omklemmen en monden bewegen in zinnige en misschien ook onzinnige teksten over wat zij wel of niet zien. Maar dat geeft niet, want het staat er, het is er en het is niet te ontkennen, niet weg te cijferen, het vangt je en het houd je vast, of het glijd je voorbij en dan nog roep je, ik heb iets gezien.

Marcel Pinas creeert een event dat zijn naam eer aan doet, ook in de voorbereiding. Voorbereiding met kunstenaars, leerlingkunstenaars, kunstcritici, schrijvers, productie, technici, bouwers, installateurs, dansers, regisseurs, cameramannen, fotografen, adviseurs, chauffeurs..zovele handen. Een wonderlijke samenkomst van waardevolle kennis om te koesteren.

Een ieder die zijn eigen gedachte en kennis geeft aan een onderdeel, van de inspiratie die hij voelt. De bladzijden van een boek, de stenen vloer, het balanceren op grote hoogten voor het bevestigen van het zo essentiele licht, een touwtje om een wekker, het binden van een lepel, het testen van de monitor. Vanaf vanavond zal elk stukje vloer dat nog braak ligt gevuld worden met verwachtingsvolle voetstappen. Dan gaat 'het event', zoals het bedoeld is, zijn leven voor het grote publiek beginnen. Geen politiek gebrabbel over wat mooi is dat behouden moet worden. Geen loze kreten over wat cultuur is die gekoesterd moet worden. Geen inhoudsloze beloften over wat fout is goed maken. Maar de schoonheid van de kunst die de kale waarheid brengt, handen die gedachten vorm hebben gegeven uit pure noodzaak van het leven van elk mens die kennis en hetgeen hij ziet, op waarde schat. Kibii wi koni the event, gaat van start, maar voor degenen die alle maanden en dagen hebben gewerkt, heeft kibii wi koni zijn start reeds gemaakt en is het aan het publiek om de komende dagen daarin te delen.

KKF beursterrein 21-28 juni 8-12 18-22 uur.

Yes we Can, Taking Root: The Vision of Wangari Maathi

foto credits Lisa Merton



Yes we can!
Although popular after the election of President Obama, this statement has been the inspiration for many in the world to demand the right of respect for people, their culture and our nature. Taking Root, is the stunning documentary of the vision of Wangari Maathi. She demonstrates to us to act on the thought yes I can. Taking Root tells the story of the Green Belt Movement of Kenya and its founder Wangari Maathi, the first environmentalist and first African Woman to win a Nobel Peace Prize. The documentary is part of the Forest film festival in Paramaribo, which has started this week and will be running every thursday in the month of June

The story takes you through 30 years of struggle byMaathi and her women in Kenya, starting with taking care of the causes of deforestation. Planting a simple tree proves to be the root for justice, freedom and human rights. As women were seen as unimportant lives, they could just carry on with their movement untill it became clear how succesfull they were in creating a better life by themselves with only one thought, they could do it. For years and everywhere in the world we see these examples of women taking their lives in their own hands, deciding their own destiny by taking action, by building, not destroying, by speaking, not standing quiet.

Maathi 'Living with the forest is an understanding of the forest. Never in your mind it will occur to you that 'living with' can transform in 'breaking down'. Cause how can you live with something which you yourself destroy, only a sick mind, whith no respect for other human beings will do this.' Indeed sick minds have destroyed. The English colonizer, thereafter the governement of Kenya untill the new elections of 2003.

The documentary is more then about trees, it shows us that the fundament of relations of respect is rooted in our respect for nature, a basis for the relationship between people. The documentary is a mix of footage, news items and interviews. Maathi believes that the soil carries our souls. 'When you take nature away from its people you take out the soul of people.' It took Maathi a journey of thirty years to fight for the soul of the people of Kenya. Her spirit gives us the argument to prove.. 'yes we can'.

Documentary by Lisa Merton and Alan Dater.
www.greenbeltmovement.org

zoveel

zoveel
woorden
die nog geen letters vinden
ik omkleed ze met een zachte kus
zoveel
wachtend om uit te spreken
mijn lippen gekoesterd om ze heen
in de streling tussen jou en mij
reizen ze heen en weer
mijn naam, jouw naam
aan elk verbonden
zoveel
soms glipt er ongemerkt
eentje weg,
om een zin te vormen
jouw richting op
zoveel
zoveel.

Clark Accord, afscheid nemen bestaat niet....

'Had ik het hoofdstuk geschreven, dan had ik hem pratend, dansend en lachend op het toneel laten verschijnen, de stem met rollende r mijn oren laten kriebelen en uitgestrekte handen die een brasa konden geven, maar, het was zijn boek.'

Zo stapte ik op een regenachtige donderdagavond de singineti in, een hoofdstuk van Clark's boek, alsof ik plotseling op een bladzijde was beland die ik niet helemaal begreep. Een boek van Clark Accord, waarin een toneel was geschapen voor Clark zonder dat ik hem kon zien. Ik moest de woorden zeggen die ik nog niet geoefend had en die mij al even vreemd terug aanstaarden terwijl de zang mij droeg naar een nieuwe dimensie van Clark. De onbekende woorden van dit hoofdstuk, vermomd in hun warme klank , die mij en allen die deel van dit toneel waren omringde. Nee afscheid nemen bestaat niet... afscheid nemen van jou, Clark, bestaat niet.... I see you when I get there.

Music and words connecting, sharing to grow..

Clark Accord, proze with percussion, november 2010, boxel night wan tru puwema unplugged.

Jim and me, the music dialogue. Boxel night, wan tru puwema unplugged, music and words floating into each other, saying what you don't hear, playing what you don't say.

letters and rice grains in Nickerie

Nickerie. It is all about the harvest, rice harvest so it seems...

It is rice harvest season this time of year, and also the period when children of all surroundings of West Suriname will visit the children's book fair. The quiet green of the fields seems in contrast with the hard working men in their combines and on their trucks, driving on and off into the rice fields. A plate of rice will never be the same for me again as I watch these hard working men, from dawn too late in the evening. Every rice grain will taste of hard labor, of green fields, of sun and wind, of team effort, for all mouths

to feed, in Suriname and over our borders. It is all rice what's on my mind as I am confronted with big letters on a wall.. it is not just letters.. these are words..this is a poem.

I stand still , standing in front of a wall much bigger than me.

Words by the famous Surinamese poets Dobru and Shrinivasi written on the walls of the WIN building of the Cultural Center of Nickerie. When standing close I can see letters, like rice grains, filling the wall with more letters, becoming words, becoming sentences. Moving a little further away from the wall the sentences become alineas and much further all of this becomes a poem. Suddenly every letter has a meaning, the b of bruine zandweg (brown sand path) in Shrinivasi's poem is not just a 'b'. It is carefully painted, a black curly peace of art work is planted in the beige wall. When sunlight hits the wall the words seem to dance in the air the longer you look at it.

Letters holding hands, waving, finding each other in a structure to become a poem. Dobru and Shrinivasi connected the thoughts in their mind in the art of words, thread the words to become a field of words we call poem. I harvest every word from the wall, with my camera, with my eyes with my mouth, speaking it out loud in the heat of the one o'clock afternoon sun. I know in twenty-four hours lots of children visiting the children's book fair will be here, on this spot and will meet with these walls of words. It will never be just a poem again. It will be like a rice field, to take care of, reading every word carefully, tasting the meaning of the poet, harvesting every sentence and never spill one letter of it.

Karin Lachmising

De wurggreep van Potentie

Potentie, bruisend , stil
Daar lig je dan
Een kluis.
Een stapel bankbiljetten
Enorme waarde
Onzichtbaar voor de buitenwereld.
Ze horen je niet, zien je niet
En nee, willen niet
Op je rug, op je buik
Gevouwen, languit
Brandend om te leven,
Ben je daar niet voor gemaakt?
Geld moet rollen, is het niet
Schuivend en rollend materiaal
Behouden
Vergeet de handen
Die zich over je zullen ontfermen.
De kleur waaarin je zal veranderen,
Of vorm
De taal van je waarde
Jouw tijd is nog niet aangebroken
Je weet het niet
Wanneer het zover is
Stille wanden van jouw ruimte
Als je geluk hebt, zijn ze glimmend
Soms
Soms lig je op een soort tapijtje
Denk je dat het goed is
Tot het creme deurtje
je afsluit
Dat is wanneer je meegenomen bent
Verre reizen
Op de golf dat leven heet
Een klik
Nummers draaien voor je ogen
Je hoopt dat je ontploft.. dat het dan maar over is
Maar ook daartegen ben je beschermd
Aan alles is gedacht
Alles
Het bruisen
Achter comfortabele zones
Vergeeld zal je niet raken
Versleten ook niet,
Gewoon
Goed bewaarde potentie
Voor eens,
of niet.

Wat is?

wat is nog gewoon
als er zoveel niet gezegd word
als de handen in een groet opgaan
zonder dat ze willen

wat is nog normaal
als er zoveel niet gedaan word
we lachen als we huilen
met ons verwonde hart

wat is er nog vreemd
als ongewone dingen
gewone dingen worden
woorden niet vertellen
kunnen
hoe het werkelijk is

wat is nog herinnering
als simpelweg
vertrouwen
wegglijd in wat is

wat is er nog aan waarheid
een argument
van vrede
vrede met wat is
vergiffenis in de lucht?



Karin Lachmising

label: the best choice

It was the sign on a car right before me while I was in a weary mood. 'the best choice'. As if it was winking at me.. the best choice , the best choice. Does it feel great, such a sign on your car? I thought how convinced must you be to put on a label " the best choice". No other car than that one. How can you know, maybe this car will run someone over? Will it still be the best choice than? I wanted to stop the car, asking the driver if he really really was very very sure it was surely surely the best choice? I didn't of course. But the question kept on bothering my mind. Why label something with 'best choice"? I felt a littlebit guilty because for myself i couldn't say anything about the best choice, my car, wel sometimes yes.. depending on which road i drive on. So, sometimes things prove to be the best.. and that same thing in another situation or timeframe, proves to be worse than ever. It is not only cars, it is religions, jobs, friends, boyfriends, clothes, politics.. I think i will design my own label.. the best experience. And maybe that experience can be the worse choice, but maybe also the best.

Kibii wi koni, connecting?

Afaaka symbols, a language almost forgotten, are the first things to be recognized in the work of Suriname's popular and promising visual artist Marcel Pinas. Marcel's maroon cultural background and everything that endangers this culture, its people and the land of the people is visualized in his installations, paintings and multimedia work. This is his last day of the exhibition in Saint Laurent, Guiana, "kibii wi koni" (conserve and hold on to our knowledge).

I follow the afaaka symbols on Marcel's work. In the red, blue , black and yellow surface, in the wooden installation, in every art peace of Marcel they show themselves to me.

I try to figure out what i feel , how i connect with this work but somehow i just feel myself watching, like the work wants me to watch, without coming to close to it. It is not an emotional statement, far from that. It is about facts, about life as it is, about trying to teach children to be aware of who they are and what they need, to have a life to be proud of.

When the work is transported back again to Suriname with grace the big afaaka symbols lay there in the small boat. I travel with them , while they are lying in the sun, water splashing, wind blowing, but still, they hold themselves in perfect shape, these quiet symbols. I watch the boatsman carry the symbols high in the air.. as for everybody to see it, watch it.. while they move.. move back from Guiana to Suriname. They lay down softly in the pickup for a bumpy ride back to Moengo, Marcel's former hometown.

Than it is almost with grace, as we take out the afaaka symbols. And they stand feer, as nothing can harm them, surviving sun, water, wind.. going from place to place. When I look at them , they look back, strong characteristics of symbols of a language conserved, of a history captured, of people strong enough to take their lives in their own hands.

It is then i realize this is the symbolic of the strength of life. Marcel creates this strong inner being in his work. Giving us pace to connect to our own strong self. Showing us symbols to stand tall in a world that seems to forget life in its most true state.

Walking together with Marcel is like stepping on a strong , clear path of engagement , engagement to be true to yourself , to the ground that feeds you and the creation of us humanbeings. It is what Marcel's work tells me,.not to give up, to hold on to ourselves, kibii wi, and from that space.... connect.

Karin Lachmising, Saint Laurent January 8th 2011.

Pictures exhibition kibii wi koni, Marcel Pinas, Saint Laurent november 19th 2010- january 7th 2011

Club Touche

Finally it opened, Suriname's hottest discotheque during the 80's. Club Touche. The dark brown building of before has changed into a modern metallic cube, adapted to our view in 2010. The red carpet was out, a small band playing at the front door. And there i stepped into the new Touche, shaking hands with the owner and most experienced event entrepeneur in Suriname, Baldew, known by everyone as Bally. And although it is totally restyled.. the walls metallic , steel frames.. as i come insight all the Touche vibes are there. On solid ground.. the music, the talks, the loves, the looks, the dates. The place where so many loves started..and some great many times.. also ended! Even the latin room somewhat seemed to throw me back in time with the music and the people sitting around a new styled bar. Yet, still i have no need to stay 'in this smaller latin 30+ dance area, although now my age would allow me too!

As I walk into the ground floor dancing area I see huge walls, the bar on my right hand, a spacious dance floor and a Dj who can be seen. He has his own 'lightened up' space. Bally totally recognizes this new DJ role of the millennium , being part of the scene, being the one who makes the scene. The high wall on my left side is totally transformed into a screen, showing pictures of the guests and video clips. A second good adaptation of Bally. We live in the time of exposure, with facebook, twitter, partypix. People want to be seen, want to expose themselves to the world. In front of the camera and video suddenly people open up, sometimes a kind of way out for not having the ability to socialize. Bally deals with a professional photography company, as can be seen on the wall, where guests, who just came in can see themselves: huge and exposed.

The bar is bizzy as always, guys in black pick up glasses from the nice stand alone tables. I walk around the dancefloor, great music of nowadays, nobody dancing. When the 80's music starts, the dancefloor comes alive. The lights are one on the most sophisticated. The dancing floor lightens up in soft blue light... the crowd almost seems to be part of a huge concert. The marmer used for the podium on the left, taking the whole lenght of the wall, makes the place much bigger, reflecting the wall visions. The place is crowded... and at twelve, when officially the new discotheque announces it's rebirth, the floor is invisible, body's, feet, heads , arms moving with smyling faces into the great light.

Touche hits the floor, Bally surely knows his country and its people. Suriname seems to be the country to bounce back, no matter what happened, no matter what people did or do, and in this case, no matter how long doors have been closed. This country makes place to get back into drive as nothing ever happened. New clothes, new hat, new shoes, and there it is. With old music, some new music, older guests and new guests, it all comes to one place. The old place in a beautiful new outfit and same old great vibes.

Touche!

Expression of Emotions

Art conversation Karin Lachmising , Sirano Zalman
Exhibition EXE , Sirano Zalman,
Expression of Emotions, De HAL december third.
Picture: Roy Ritveld

Expression , surely Sirano wanted to express something of his feeling about life as he sees it. Visitors seemed to look beyond the nude. Even the taboo's that so many of us felt before, seemed to be forgotten. Maybe we cannot run for president, posing nude, and maybe it is not acquiered to have the higher judge in a nude pose, but come to think about it. Who sets the rules for that? Which boundaries are the ones that lead a healthy society? When it comes to taboo's it is a structure of disfunctional rules, which art will challenge. Some spoke out, 'it is not about nude, it's about art'. 'It isn't even about how good Sirano has photoshopped'. Indeed it is the artist at work, wanting to express his feelings about life by exposing the human body in an enviroment he creates. He paints with pixels. It is typical that the ground poses he uses for the man figures seem to express hidden emotions, man fighting with feelings. When in the air, emotions come in balance, the man is flowing, his legs and arms are much more relaxed. The woman figures, in all poses, are open, and quite comfortable, in touch with nature. The exhibition shows a painter, wanting to be as close to human life as he possible can. And we sensed something more, during this discussion. The challenge of the artist with his own talent and desires, finding his way to express his feelings. Exe is not only about the pictures, or the artistic view which inspired Sirano. It is maybe even more.. a spiritual preperation for more to come, visualized by nude body's in the air, flying above history and voices in rooms, silent figures above the crowd. The 'fighting emotion' figures on the grounds and in the water seem to have only one purpose, to get to higher levels. So does the artist, he prepares us, a first step on a path of more to come.